Έπεται του ομώνυμου μυθιστορήματος του Nicholas Sparks, η ταινία The last song με πρωταγωνίστρια τη νεαρά Miley Cyrus, που μετά το Hannah Montana δε φαίνεται να δυσκολεύεται να βρει το δρόμο της στους ανάλαφρους εφηβικούς ρόλους. Στην προκειμένη περίπτωση υποδύεται την 17χρονη Veronica Miller, παιδί χωρισμένων γονιών που μαζί με τον μικρό αδερφό της αναγκάζεται να περάσει το καλοκαίρι με τον πατέρα της. Οι σχέσεις τους όμως είναι σχεδόν ανύπαρκτες ενώ η ηλικία στην οποία βρίσκεται η Veronica δεν διευκολύνει τα πράγματα. Σταδιακά όμως η οικογένεια θα έρθει πιο κοντά, η έφηβη θα γνωρίσει τον πρώτο της έρωτα και τελικά θα περάσει ένα ειδυλλιακό καλοκαίρι.
Τίποτα παραπάνω από ένα χαζοεφηβικό φιλμάκι για να περάσει η ώρα εξαιρετικά βαρετά. Το Last Song κινείται σε λίγο χαμηλότερα επίπεδα από τις προηγούμενες δημιουργίες του Nicholas Sparks, ο οποίος φαίνεται πως το’χει κάνει πλέον επάγγελμα να μοιράζει τα διασκευασμένα σενάρια σα να είναι τραπουλόχαρτα, καθώς είναι η έκτη φορά που σκηνοθετείται μυθιστόρημά του. Κάποιες νύξεις στην οικολογική συνείδηση της έφηβης και δυο όμορφα τοπία - πέρα από το όνομα της Miley Cyrus- ίσως κρατήσουν για λίγο το κοινό. Σε τελική όμως εκτίμηση η ταινία είναι απλά ρηχή: οι χαρακτήρες στεγνοί, η υπόθεση συνηθισμένη καθώς και η εξέλιξη προβλέψιμη. Είναι εκνευριστικό μάλιστα, το πώς καταφέρνουν να μην αναπτύξουν απολύτως τίποτα! Ούτε συναισθήματα, ούτε γεγονότα! Κάθε τι που θα αλλάξει στην υπόθεση γίνεται από μόνο του, ούτε ένταση, ούτε τροπή, ούτε ένα συμβάν που να μπορεί να αποτελέσει βάσιμη καμπή και να στηρίξει την ταινία. Φυσικά οι ηθοποιοί αποδεικνύονται ανίκανοι να υποστηρίξουν ένα τόσο κενό σενάριο, με αποκορύφωμα τον Bobby Coleman σε μια τόσο επιτηδευμένη ερμηνεία που δε συμβαδίζει καθόλου με την ηλικία του.
Έστω κι αν σας άρεσε το Notebook (2004) ή το παλαιότερο Message in a bottle (1999), αποφύγετέ το, γιατί αν στα προηγούμενα μπορείτε να εντοπίσετε μια κάποια συγκίνηση, στο Last song μην περιμένετε τίποτα.

Δάφνη Ράλλη
Βαθμός 3