Η πολυαναμενόμενη ταινία του μεγάλου Monty Python, Terry Gilliam. Ο Dr Parnassus είναι ο αρχηγός ενός περιπλανούμενου θίασου του Imaginarium, κατά τις παραστάσεις του οποίου το κοινό έχει την δυνατότητα να διαλέξει αναμεσα στο φώς και την χαρά ή το σκοτος. Ο δε Parnassus έχει την δυνατότητα να κατευθύνει την φαντασία των γύρω του ενώ κρύβει και ένα μεγάλο μυστικό. Πριν χρόνια κέρδισε ένα στοίχημα από τον κακό Mr Nick και αυτό του έδωσε την αθανασία του. Αιώνες αργότερα όταν ο Parnassus ερωτέυεται για πρωτη φορά την μεγάλη του αγάπη, θα ήθελε να είναι πάλι νέος και είναι έτοιμος να κάνει μια νέα συμφωνία με το κακό.
Συνοδυπόρος στην περιπέτεια του, είναι ο Tony, ρόλος ο οποίος ανήκε στον Heath Ledger, ωστόσο μετά τον θάνατό του, δώθηκε σε Johnny Depp, Jude Law και Colin Farrell που θα είναι τρεις μεταμορφώσεις του Tony μετά από μία μικρή αλλαγή στο σενάριο.
Η ταινία είναι μια κατάθεση ψυχής του Gilliam μετά από τόσα χρόνια κινηματογράφου και τελικά ίσως ο ίδιος ο Gilliam να είναι ο Doctor Parnassus όπως πολλοί είπαν. Το πιο ξεχωριστό μέρος της ταινίας είναι αναμφησβήτητα η τελευταία ερμηνεία του βραβευμένου με Oscar Ledger που φτάνει την προηγούμενη του ερμηνεία στον Dark Knight και πραγματικά μας θυμίζει για ακόμη μια φορά πόσο μεγάλη απώλεια για τον κινηματογράφο είναι. Από κει και πέρα η απουσία του Ledger γίνεται εμφανής και στοιχειώνει όλο το δεύτερο μισό της ταινίας. Οι Depp, Law και Farrell όσο καλά και να έπαιζαν δημιουργούν προβληματισμό καθώς είναι εμφανής η αλλαγή στα συναισθήματα που δίνει ο χαρακτήρας του Tony κάθε φορά. Ο Depp και ο Law τουλάχιστον, δίνουν καλά στοιχεία στον χαρακτήρα και προσφέρουν στην ανάπτυξή του, ο ένας με τους χαρακτηριστικους μορφασμούς του και ο άλλος με την έντονη υποκριτική του. Ο Farrell είναι ένα πρόβλημα καθώς δυστυχώς από την στιγμή που εμφανίζεται η ταινία χάνει το ενδιαφέρον της ίσως όχι μόνο από την κατώτερη ερμηνεία του αλλά από την υπερφόρτωση στο μυαλό του θεατή του χαρακτήρα του Tony.
Πέρα από αυτά τα προβληματα η ταινία καταφέρνει να παίξει με την φαντασία μας όπως ακριβώς και ο Doctor Parnassus και πολλές φορές το καταφέρνει στο έπακρο. Αν και μόλις βγήκα από την αίθουσα είχα μια αρνητική αίσθηση για το τέλος και για όλα όσα είδα, τελικά με λίγη σκέψη η ταινία φαίνεται ότι πέτυχε τον στόχο της που ήταν η αφήγηση της ιστορίας του Parnassus μέσα από έναν κόσμο που το πραγματικό και το φανταστικό είναι δύσκολο να ξεχωρίσουν το ένα από το άλλο.

Γιάννης Πατλάκας
Βαθμός 7